Blog :

#gijsopreis Sardinië met SNP

#gijsopreis Sardinië met SNP

#gijsopreis
Bestemming Sardinië

Ik weet het al weken: zondag 8 april vertrekt het vliegtuig om 06:00 naar Sardinië. Al weken hield ik het weer in de gaten. En lang zag het er uit als niet veel soeps. Eergisteren veranderde dat: zon en wolken wisselen elkaar af en een graad of 18-20. Eergisteren veranderenden ook de vooruitzichten in Nederland. Gisteren was een ronduit mooie dag; heerlijk met mijn nieuwe tweedehands Canadees een rondje gevaren.

Vanmorgen steeg ik op vanuit Düsseldorf naar Cagliari, Sardinië. Dit keer weer samen met mijn vaste cameraman Allart Blaauboer en de vaste SNP modellen Marleen Raats en Patricia Hengeveld. Gevieren – mooi woord – gaan we voor SNP een reisvideo maken van hun nieuwe fietsvakantie in het zuidelijkste puntje van dit Italiaanse eiland. De vlucht was heerlijk rustig. Tien minuten voor de landing bericht uit de cockpit: ‘sunny and stormy winds’. Ik heb het niet zo op vliegen, maar turbulentie vind ik heerlijk. Waarom? Ik snap het ook niet.

Heerlijk zo voor het seizoen. Een heel vliegtuig bijna voor mij alleen.
Heerlijk zo voor het seizoen. Een heel vliegtuig bijna voor mij alleen. Even uitrusten van een zichtbaar korte nacht 😉


Na landen, bagage van de band geplukt – een boel als je als alles mee moet nemen op de fietsen na – en met de taxi (er ligt een paraplu voor mijn voeten) naar het centrum van Cagliari om de huurbus op te halen. Waarom duurt dat altijd zo lang? Honderdduizend papieren met handtekeningen ondertekenen… dat moet efficiënter (dus voor de klant makkelijker) kunnen. De bus heeft wat plekjes. Maar hé, dit is Italië. Het land van kleine Fiat Panda’s met leuke mensen die luid toeterend de rotondes door vliegen. Ik houd hier van. Sterker: ik ben er GEK op!

Huurbusje met plekjes…


Met de bus naar Pula gereden om daar de huurfietsen op te halen. Een heren, een dames en een unisex e-bike. Drie fietsen in een bus met 2 achter banken… blijkt toch wat lastig. Dus… De fietsverhuurder was zo aardig het sur plus aan banken tijdelijk in zijn bus te bewaren. Service met een glimlach…. van wie was dat ook al weer?


Doel van vandaag: een B&B in Sant’Antioco op het gelijknamige (schier) eiland. Onderweg heerlijk even in de zon op de rotsen gespeeld, fantastisch geluncht (laat je niet weerhouden door een wat verlopen buitenkant van welk Italiaans restaurant dan ook) en heerlijke bergwegen (SP71) gereden. Onze B&B is leuk: twee rete steile trappen op, maar gezellig. Pa en ma spreken Italiaans en zoonlief vertaalt naar het Engels. De rest gaat met handen en gebaren (voeten… ik spreek er nooit mee).
Nu ik dit zit te tikken stormt het buiten, gutst de regen van de ramen en is het een magere 16 graden. In Nederland… ik wil er even niet aan denken. De man van de B&B zegt dat het morgen fantastisch weer wordt. Italiaans opportunisme? Ik denk het niet. De was hangt buiten. Zijn vrouw glimlacht. Ik weet het zeker: morgen wordt het weer fantastisch weer.

Buiten guts het van de regen....
Buiten guts het van de regen….

En nu tijd voor een biertje. Op jullie gezondheid🍻

Gijs#gijsopreis:

…STE

…STE

Een van de leukSTE programma’s op televisie is het Klokhuis. Als je het niet kent: NPO 3 18:23. In het Klokhuis worden kinderzaken niet kinderachtig uitgelegd waardoor het voor volwassen ook leuk is. Een van de vaste rubrieken is ‘…STE’. De grootSTE vis, het kleinSTE gebouw, de eerSTE mens. Een echt buitensport onderwerp heb ik nog niet voorbij zien komen. Laat mij dan maar daarover de eerSTE zijn.

Het is inmiddels een aantal jaar geleden dat ik voor het goede doel – kindsoldaten in Sierra Leone – de Mont Blanc beklom. Met 4876 meter is dit de hoogSTE berg van Europa. Ik heb vliegangst dus hiermee heb ik waarschijnlijk ook mijn top bereikt. Om die top te beklimmen kocht ik een paar La Sportiva Evo bergschoenen. Een vette categorie D en daarmee de zwaarSTE schoenen in mijn schoenenkast.

Nu staan er meer schoenen in mijn schoenenkast. De meeSTE zijn B- en C-schoenen om lekkere wandelingen mee te maken in de bergen. Veel ondersteuning aan de enkels en zolen waar geen steentjes doorheen komen. Mijn Hanwag Ancash’s zijn echte all-rounders en daar heb ik mee op de Vatnajökull in IJsland gelopen. De Vatnajökull is de grootSTE gletsjer van IJsland en tevens de gletsjer met het meeSTE volume in Europa. En Reykjavik is met een gemiddelde dagelijkse minimum temperatuur van 1.9 graden de koudSTE stad van Europa.

Nu denk je bij B- en C-schoenen al snel aan de ‘koudSTE, stijlSTE en lastigSTE’ gebieden en toch is dat niet helemaal terecht. Toen ik een tijdje geleden naar de bergen en woestijn van achtereenvolgens Oman en Israël mocht voor een paar mooie trektochten, leek het me niet verstandig dat op mooie lichtgewicht A-stappers te doen.

Op zoek dus naar luchtige en lichte zware alleskunners. Die vond ik in de wereld van de militaire spullen. Onze jongens zitten ook op de warmSTE plekken van deze aardkloot. Sindsdien loop ik met lekker weer op zandkleurige Lowa Elite Deserts. Het zijn ook de enigSTE schoenen in mijn kast die ISO gecertificeerd zijn! In het woestijngebied Rub Al Khali – het Lege Kwartier – dat vanuit Saoedi Arabië langzaam de grens met de Oman over kruipt, heb ik met 47 graden Celsius ook mijn hoogSTE tempratuur ooit gevoeld.

Mijn laagSTE temperatuur beleefde ik het Finse Rovaniemi: -27 graden. Ik hou van het Hoge Noorden. Lapland:  het stilSTE en eenzaamSTE gebied. Daar wandel ik op een echt Scandinavisch product: de Lundhags Jaure High. Met een schachthoogte van 29 centimeter zijn het mijn hoogSTE schoenen. En om eerlijk te zijn: het zijn ook mijn duurSTE schoenen. En dat met alleen leer, geen Gore-Tex. Tijdens mijn eerSTE tocht met hen – rond de Kebnekaise, Zwedens hoogSTE berg – hoorde ik mijn raarSTE inloopritueel: je moet er eerst in plassen. Geeft niets, de geur gaat er weer uit met Lundhags vet. Teer, tabac en whisky; de lekkerSTE geur ever!

En nu ik het toch over …STE heb. Met zijn oprichting in 1912 is Carl Denig de oudSTE buitensportwinkel van Nederland. Buiten begint dus al heel lang… juist in Amsterdam.

39.000 kilo overgewicht

39.000 kilo overgewicht

Eindelijk, voorjaar. Alle tekenen wijzen er op. Een zachte groene gloed over bomen en struiken, fel gele krokussen die vrolijk over mijn grasveldje kijken, vogels die druk bezig zijn met partnerkeuze en nestbouw. En….in het Land van Maas en Waal zie ik de eerste wandelaars weer trainen. Kilometers maken voor de Bloesemtocht op 22 april en natuurlijk voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Als spulletjesgek kijk ik altijd naar wat buitenmensen dragen en in het bijzonder wat ze aan hun voeten hebben. ‘Hoe herken je een Nederlander in Oostenrijk?’, vroeg een huttenwaard mij eens. Hij wachtte mijn antwoord niet af: ‘Aan zijn zware bergschoenen!’ Hij heeft gelijk. Wij Nederlanders lopen het liefst op bergschoenen met overgewicht. Niet alleen in de bergen, maar ook thuis bij het uitlaten van de hond. En bij voorkeur ook nog waterdicht dankzij een of ander membraan. Bij de wandelaars die ik nu om me heen zie, is dat niet anders. Zware wandelschoenen, waterdicht.

En er is natuurlijk wat voor te zeggen. Zware schoenen bieden veel ondersteuning, gaan lang mee en je zal maar eens een beekje moeten doorkruisen. Enne, je bent tenslotte ook een echte wandelaar met dergelijke schoenen.

En toch vind ik dat het anders moet. Wandelschoenen voor de bergen zijn andere schoenen dan de schoenen waar we hier mee lopen. In Nederland lopen we vlak en vaak op verhard; zelfs als het een pad is! Rotsen komen we hier al helemaal niet tegen. Dit heeft gevolgen voor de schoenen. Omdat we vaak op verhard lopen is demping veel belangrijker om lichamelijke klachten te voorkomen. Een zool moet wel stabiel zijn, maar juist niet té stijf zijn. Hij moet lekker met de voet en de loopbeweging mee rollen.

En de schoen moet vooral lichter zijn. Een beetje bergschoen weegt zo’n 700 gram… per stuk! Een lichte wandelschoen zo’n 375 gram. Bij elke stap die je zet, scheelt dit 325 gram die je omhoog moet tillen, vooruit moet bewegen en moet afremmen bij het neerzetten. Op een lichtere schoen heeft de zwaartekracht gewoon minder vat. Neem de Vierdaagse van Nijmegen. Elke dag 40 kilometer, dus 40.000 meter. Zeg dat er drie passen in een meter gaan, dan levert dat 40.000 x 3 x 325 gram= 39.000 kilo die je minder hoeft te verplaatsen. Elke dag! En minder gewicht met je mee zeulen is pure energie besparing.

Zo worden de Bloesemtocht en Nijmeegse Vierdaagse een peulenschil en blijven je echte bergschoenen in topconditie voor de vakantie in Oostenrijk. Daar laten we natuurlijk trots zien dat we Nederlanders zijn en heerlijk kunnen wandelen op onze zogenaamd ‘te zware’ bergschoenen. Imago telt immers ook!

Fabian Cancellara

Fabian Cancellara

Bij de lancering van de Trek Super Commuter Plus speed-pedelec had ik de kans om de kersvers gepensioneerde topwielrenner Fabian Cancellara te spreken. En hij heeft een leuke visie op de functie van een e-bike binnen de man-vrouw relatie. En daar is een video van gemaakt. Bekijk hem hier: VIDEO

Trek Bikes launched the new Trek Super Commuter+ in Utrecht, The Netherlands. Outdoorguru.com had the opportunity to talk to Trek ambassador Fabian Cancellara about e-bikes in general and off course about the Trek Super Commuter+. Watch the VIDEO.

Noorwegen: een haat-liefde verhouding

Noorwegen: een haat-liefde verhouding

Noorwegen. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik kom er regelmatig en moet altijd wennen aan De Noor. Stug, liever 1 woord in plaats van 2. Humor? Na jaren van vakanties in Zweden – Zuid Franse zomers zijn mij te warm en het gras is te dor – ging ik 2 jaar geleden voor het eerst met mijn lieve schat en twee dochters naar Noorwegen. De boot naar Oslo. De tent opgezet aan een watertje vlakbij Gvarv.

De dagen erna: 30 tot 38 graden. In Noorwegen worden de warmste temperaturen ooit gemeten. Kinderen blij. Mijn lieve schat blij. De dametjes zwemmen, zij leest het ene boek na het andere. Ik ben gelukkig met een huurkajak en ik vis me suf. Vangen doe ik niets; de snoek ligt natuurlijk ook ergens in een hoekje te puffen. Ontspannen is het wel. Is vakantie daar niet voor bedacht?

Na vier dagen hebben we ons genoeg ontspannen. We pakken de boel in en vertrekken naar de Hadrangervidda. De kou op de hoogvlakte is welkom; op sommige plekken ligt zelfs nog sneeuw. We zetten de tent in het wild op. De buren staan een paar honderd meter verder. We kijken uit op een snel stromend riviertje dat voor onze watervoorziening zorgt. Het is knudjestoptijd. Een groot deel van de dag brengen we door met anti-steekbeestjes burka’s op het hoofd. Dit vinden we echt leuk! En dan die Lemmingen. Ze zien er schattig uit, maar wat kunnen die beestjes schreeuwen.

Afgelopen najaar was ik weer in Noorwegen. Dit keer was ik er met vriend en fotograaf Allart Blaauboer. Geen vakantie, maar in opdracht van SNP om een video over het Sognefjord te maken. Nu ben ik natuurlijk verplicht iets te zeggen over hoe mooi het er allemaal is en dat je er allemaal leuke dingen kan doen. Helaas, zo zit ik niet elkaar.

Van de vier dagen hadden we twee dagen regen. Stromende regen. We hebben gewandeld en gefietst. Helaas niet gekajakt, daar was het weer echt te slecht voor. We hebben wel in een – niet geheel milieuvriendelijke – Ridged Inflatable Boat gezeten en over het Fjord geblazen en zeehonden gezien. We bieden onze mede passagiers bij deze nogmaals onze excuses aan voor de wateroverlast. Allart vond het nodig de kunststof ‘glasplaat’ voor de boot weg te halen om beter te kunnen filmen. De striemende regen leverde na drie uur varen bij iedereen een roodgloeiend speldenprikkengezicht op. En die waterdichte pakken: echt niet, tot op mijn onderbroek doorweekt. Topavontuur dus.

Ter milieu compensatie hebben we ook een tocht gemaakt met de grootste en fonkel nagel neue elektrische veerpont ter wereld. Het schip was nog niet gedoopt, maar ik hou wel van een uitdaging. Binnen heerlijk warm, voldoende te eten en te drinken en vooral: STILTE! Je hoort alleen de wind als je over het water zoeft. Dit is de toekomst!

Het mooiste moet nog komen. Een wandeling naar de Hardangerjøkulen gletsjer. We zijn de enige. Niet zo gek: de storm der stormen is voorspeld en een verstandige Noor zit lekker warm binnen. In het hotel doen we navraag of de tocht te doen is. ‘De laatste groep zei vorige week dat de bruggen er nog waren’, meldt de vrolijke receptioniste. Waren… de regen van de laatste dagen zou de bruggen ook weggeslagen kunnen hebben. Hier houd ik van. Als we koud 15 minuten onderweg zijn vraagt Allart ‘waar het pad naar het betonnen platform met rvs railing en uitzicht over de gletsjer is’. We lopen op het pad, er is geen betonnen platform en al helemaal geen railing. En de gletsjer is nog drie uur lopen. Dit is Noorwegen: puur, onbedorven en vol uitdagingen. Wat een fijn land!

En als je er toch bent

  • Ga met de Flåmsbana of Flå In antiek ogende rijtuigen maak je een prachtige tocht over een van de steilste spoorstukken ter wereld.
  • Bezoek Flåm en maak een tocht met de elektrische ferry. Hopelijk liggen er cruiseschepen in de haven.
  • Drink een drankje in de panorama kamer van het Finse1222 hotel. Het uitzicht is super.
  • Ga kajakken in het Sognefjord. Het kan vanuit Flåm en is zoveel beter dan een snelle motorboot.
  • Bezoek Undredal. Er wonen 80 mensen en 300 geiten en ze hebben een kaasfestival. Verder staat er een practige staafkerk.
Met de mountainbike van Europa naar Afrika

Met de mountainbike van Europa naar Afrika

 

Mountainbiken is mijn grote passie. Mountainbiken in Zwitserland zo’n beetje het ultieme genot. Vooral rondom Flims, in het Kanton Graubunden. In de winter is het een ski dorp, maar zodra de sneeuw zich terugtrekt, nemen de locals bezit van de hellingen en denderen op down hill mountainbikes naar beneden. Een paar jaar geleden kwam ik er voor het eerst. Bij toeval. Mijn zwager woont in Zurich en kocht een vakantiehuis in Val Lumnezia. Om daar te komen moet je langs Flims. Door een wegomlegging – er was een partij smeltwater met stenen de weg op gerold – reed ik door Flims. Daar waren liften met stoeltjes en aan de zijkant daarvan een mountainbike. Hé, dat is grappig!

Een dag later – eerst een matrazzenlager in het vakantiehuis bouwen – de mountainbike achterop de drager en op naar Flims. Een kwartier later ervaar ik het genot van een fiets aan een lift. Onder mij razen die lokale helden naar beneden. Een enkeling ploetert omhoog. Staand op de pedalen, voorzichtig de balans van het voorwiel op de aarde bewarend.

De uitstaplifthalte komt sneller dan verwacht. Het liftpersoneel loopt als een Zwitsers uurwerk: ze plukken mijn fiets uit de haak en voorkomen daarmee dat ik linea recta met de lift weer naar beneden ga.

Op benenkracht stoemp ik verder omhoog naar een landschap van episch formaat: het Tektonisch Gebied Sardona. Hoog boven Flims – vanuit het dal kan je het al zien – ligt een indrukwekkende rotswand waarbij de Afrikaanse tektonische plaat over de Europese tektonische plaat schuift. Nog een bijzonderheid: het jongere gesteende ligt onder het oudere gesteente. Een unicum en vandaar dat het gebied in 2008 uitgeroepen is tot Unesco Wereld Erfgoed. De scheidslijn tussen de twee platen is messcherp. Ik ben geboren in Freetown, Sierra Leone. Juist in Afrika! Sinds mijn vertrek op 3 maanden jonge leeftijd ben ik ‘terug’ bij de plek waar ik vandaan kom. Een merkwaardig gevoel.

Met de klim in de benen gun ik ze beperkte rust zoevend naar beneden. Ik kan kiezen voor mooie glooiende bosbouwpaden met gravel of de uitdagende Runcatrail. Ik kies de laatste. Boomwortels, rotsen, nauwe passages en aan het einde een BikePark. Daar neem ik behoedzaam de smalle bruggetjes, wip-wappen en kombochten. Hier moet ik terug komen met de kinderen. Die vinden dit nog meer dan ik een spel.

Helemaal beneden is het tijd voor een ijskoude Appfelschorle. Terwijl ik die naar binnen klok ontdek ik een andere manier van mountainbiken: de elektrische mountainbike. Gewoon te huur bij de mountainbikeshop om de hoek. Dat ga ik morgen doen. Helemaal op ‘eigen’ kracht naar boven fietsen. De lift is voor watjes.

Als je toch in Flims bent:

  • Maak een wandeling naar de Zwitserse Grand Canyon en geniet van het uitzicht over het kleine stroompje dat de Rijn hier nog is.
  • Neem een duik in het frisse water van het Cauma meer. Dit wordt ieder voorjaar met fris water gevuld. De helder blauwgroene kleur van het water dankt het meer aan de onderliggende rotsen. Op de oevers staat een klein restaurantje waar lokaal gebrouwen bier geschonken wordt
  • Maak een tocht met de Glacier Express. Een van de mooiste spoortrajecten ter wereld. Je passeert de Rheinschlucht en eindigt bij Zwisterlands beroemste berg: de Matterhorn
  • Download de Graubunden hiking app en wandel naar een berghut. Geniet daar van de zwarte nacht met sterren en de overweldigende stilte.
  • Bedwing de klettersteig net buiten Flims in het dropje Fidaz. Een toch van vier uur en een afstand van dik 5 km.

 

Scandinavian Outdoor Awards Jurymember

Scandinavian Outdoor Awards Jurymember

I am proud to announce that I have been invited – again – to be a jurymember of the Scandinavian Outdoor Awards. The Scandinavian Outdoor Awards jury meeting is one of the few award meetings where we as journalists, gear-geeks, bloggers and sometimes a retailer are able to test new stuff in real outdoor life. This year the meeting is held from 10th tot the 12th of July in the Bregenzerwald, Voralberg in Austria. And after the meeting – with all the winners securely in our pockets – we travel to Outdoor 2016 in Friedrichshafen; the is largest industry tradeshow in Europe. The winners of Scandinavian Outdoor Awards will be announced at the Scandinavian Press Conference during the show. And off course: I am there. Hope to see you all!

And congratulations to Ilonne Bongers from Bas Buitensport in the Netherlands: she’s a first timer in the jury!

Gijs go’s Walkabout!

Gijs go’s Walkabout!

After seven years at ProMotor, three years at Waterkampioen and ten years at Op Pad, it is time for Gijs to go Walkabout!

Those twenty years as a petrol head, boat enthusiast and outdoor geek – ok, technical editor – at ANWB have flown by. My top four of my favorite articles? The test of motor jeans in 1997, the Ships in ‘Box 13′ in 2003, the ascent of Mont Blanc for charity in 2009 and the Christmas and New Year Video of 2015. I have done beautiful things and the ANWB gave me all the opportunities I could wish for and I am grateful! My last test as employee of the ANWB and Op Pad is the test of handheld GPS devices for Op Pad 2, 2016. After this I am going to do ‘nothing’ for a few days – will be a daunting task – and then prepare myself for what’s coming. What it is … the head is buzzing as ever and I’ll keep you posted!

I want to thank you for all the support, cooperation and assistance over the years. Without you, my work would never have been so much fun 😉